In memoriam

Stuur ter nagedachtenis aan uw overleden huisdier een mooi berichtje met foto naar:
dkl.leidscherijn@gmail.com

Kai 18-08-200701-03-2018image1

Lieve Kai
Mijn maatje…….onze vriendschap, zo bijzonder.
Onze vriendschap, blijft voor altijd bestaan!!
Al die mooie herinneringen aan jou zijn zo fijn.
Met je kusjes en je gekwispel was ik zo blij.
Ik was jou leven, jou liefde, jij was mij altijd trouw.
Je was het maatje die er altijd was.
Lieve Kai uit het oog maar nooit uit mijn hart

Liefs Shirley

Amber 08-2013 –10-01-2018

20150707_094736-1

Op 17 maart 2015 was het dan zover, we mochten je opkomen halen uit het asiel in Leerdam! Ik had je gezien op internet toen ik op zoek was naar een nieuw huisgenootje!
Eigenlijk zouden we geen kat meer nemen maar dat veranderde doordat ik al bijna één jaar veel moest liggen vanwege een ongeluk! Mijn verlangen naar een poes kwam weer boven drijven, en gelukkig die van Dick ook!
Ik zag je zitten in een hokje, zo bang en verdrietig dat ik dacht ….jou gaan wij weer heel blij maken! We waren eigenlijk gelijk verliefd op je! Je had een naam gekregen in het asiel maar die paste niet bij je en onderweg in de auto keek ik naar je en zag je amberkleur in je vacht, je naam was geboren! Amber, deze naam paste heel goed bij jou!
Je was getraumatiseerd, was gevonden in een portiek, hoelang was je al onderweg geweest? Waar kwam je vandaan?? Allemaal vraagtekens? Geen antwoord kregen we daarop maar wat we wel begrepen is dat je heel veel veiligheid en liefde nodig had om weer vertrouwen te krijgen! Stapje voor stapje kreeg je die ook, we waren en zijn nog steeds dol op jou! Toen je eenmaal durfde werd de tuin je favoriet! De keren dat je hoog in de pruimenboom klom en er niet meer uit durfde te komen, dat Dick je op de hoge ladder eruit haalde! Hoe hij een trapje en boomstammetjes in de boom aanbracht om zo veilig eruit te kunnen lopen! Je genoot van de boom, de tuin, je was er veel en je kwam regelmatig even binnen door je eigen voordeur om gedag te zeggen! Na een jaar durfde je bij mij op bed te gaan liggen, je vond het heerlijk als ik je oortje kriebelende, en je gaf mij een high five met je kleine voetje als ik mijn hand tegen jouw pootje legde en zei high five?

Het laserlampje vond je geweldig, ieder avond voor het naar bed gaan een ritueel, je rende achter het lichtje aan behalve als je al moe was van je avonturen in de tuin!
Je was zo grappig, lief, leuk,ondeugend, nieuwsgierig, slim en een ware vriendin!
Dan opeens werd je zomaar ziek, we dachten aan een griepje, gingen op zaterdag naar de dierenarts die dat ook dacht! Je kreeg een pijnstiller en wat voeding mee en we namen je weer mee naar huis. Je was zo bang van het vuurwerk geweest en dat beïnvloed je immuunsysteem en daarvan kun je ziek worden dachten wij! Je sliep veel, de tuin kwam je haast niet meer in. Je at slecht, eigenlijk helemaal niet, je speelde niet…op maandag gingen we weer naar de dierenarts, er werd bloed geprikt, wellicht iets aan je alvleesklier werd er gezegd? Je conditie holde achteruit, we waren zo bezorgd, je deed vreemd, ging je verstoppen, viel van de stoel, laat op de avond na overleg met de spoedeisende hulp in de Uithof reden we daar naar toe om je te laten onderzoeken!
Ze konden niet zoveel meer ontdekken, namen wel nog bloed af om te kijken of je geen nierfalen had! Je moest de volgende dag wel vocht hebben werd er gezegd! En je bleef ondanks het koortsverlagend medicijn koorts houden, dat vonden ze wel zorgwekkend, dat duidde op een infectie , maar waar?

Midden in de nacht kwamen we thuis, moe en nog steeds ongerust. Je bleef vreemd doen, plaste in je mandje, lag onder het bed, lethargisch…benauwd! Volgende dag weer naar de dierenarts, je kreeg vocht en antibiotica, en we moesten op de bloeduitslagen wachten!
In de middag werd je steeds zieker, kreeg aanvallen, epelepsie ,verloor urine en poep, draaide met je ogen, we lagen net in bed toen je met een klap uit je stoeltje werd gelanceerd door weer een aanval! We waren bang en weer gingen we naar de spoedeisende hulp! We dachten dat je al dood was, het was een ware nachtmerrie! Je werd direct opgenomen en zonder jou gingen we naar huis weer midden in de nacht! We zouden gebeld worden als je minder werd! Dat werden we niet, we hadden hoop? Om 8.00 uur moesten we er weer zijn om je mee naar huis te nemen of….je was er slecht aan toe, lag aan een infuus, in een hokje die ik je zo graag had bespaard, leek zo op dat asielhokje waar ik je een paar jaar geleden  zo bang aantrof…Je moest opgenomen worden op de IC! We waren zo verdrietig jou achter te moeten laten en te weten dat je zo ziek was en ze niet wisten wat je mankeerde? Ze gingen onderzoeken doen en we zouden op de hoogte worden gehouden!!
We hadden wel nadrukkelijk gezegd dat ze niets zonder onze toestemming mochten doen omdat het ook teveel zou kunnen zijn gezien je conditie. We lagen net in bed, we hadden afgesproken dat we je de volgende morgen, als dat mogelijk was, je mee naar huis toe te nemen en je thuis in te laten slapen, want genoeg is genoeg! Toen kwam dat telefoontje met de mededeling willen jullie snel hierheen komen, Amber gaat sterven! We wilde geen reanimatie zeiden we nog en ik hoopte zo dat je op ons zou wachten!
Toen we bij je kwamen brak ons hart, zo ziek lag je daar, onder een warmte lamp, aan de zuurstof, zo mager en zo alleen! De lieve vrouwelijke arts vertelde dat je niet te redden was, dat je enorm leed, benauwd was! We hoorden je kreunen, zo verdrietig te zien, ons avontuurlijke Poesekind van net vier jaar waarvan nog geen drie jaar bij ons gewoond te hebben, ging ons verlaten! We wilde niet dat je verder zou moeten lijden en op onze schoot stierf je en was je bevrijd van je pijnen! Gelijk na je sterven zag je er beter uit, rustig, geen pijn meer te zien op je mooie lieve snoetje! Een ware nachtmerrie, zaterdag werd je ziek of eigenlijk donderdag dacht ik al, er is wat met Amber, en nog geen week later ben je er niet meer!

Weer diep in de nacht namen we je mee naar huis,  in de morgen liep ik met je de tuin in,, en door het huis, om je afscheid te laten nemen! We hadden je nog even dichtbij ons tot we je in de namiddag in IJsselstein hebben laten cremeren! Je urntje staat nu op een tafeltje met kaarsjes en kaarten! We hebben een voetafdruk van je laten maken, als het klaar is komt het erbij te staan! Zo kunnen we af en toe nog een high five doen!

We missen je zo erg Amber, voor altijd in ons hart!

Dick & Anne

 

Boyke 02-06-1999 –  26-09-2017

Lieve Boyke,

Je kwam als kleine kitten binnen met Wilma(kennis van mijn moeder) als vervroegd verjaardagskado van mijn ouders. Ik was gelijk verkocht ik zag je als mijn kleine baby.
Je wou eigenlijk gelijk weer weg maar je bleef toch en sliep in de lege kattenbak.
Naderhand vond je, je draai wel. En speelde met je vishengel ik weet nog goed dat dit een oranje goudvis was.
Je kwam bij mij op schoot zitten ik was 7 jaar en vond dit best eng. Toen ging je maar in een puzzeldoos slapen.
Je was zo een lief beest, je kwam altijd na me toe als ik verdrietig was. En als het onweerde kwam je na me toe en moest ik je gerust stellen.
Je had ook zo je gekke trekjes zoals, als je op de kattenbak was geweest rende je door het hele huis heen en knalde je tegen deuren op ook met kerst vloog je mijn ouders kerstboom in dat was weer wat minder.
Ook was je bang voor sinterklaas je vloog over het kastje heen en alles viel om. Ook had je zo je streken continue krabben overal aan, overal op en aanzitten. Je vond eigenlijk veel best als oranje speelde deed ik je een sjaaltje om. Ergens heb ik daar nog een foto van die zal ik eens opzoeken.
En als we op vakantie gingen en wij terug kwamen jij even in onze been moest springen omdat jij het niet zo leuk vond dat wij jou 2 weken alleen lieten. Maar er werd altijd goed voor je gezorgd. Je was eigenlijk een verwende kat ik gaf je alles net als mijn ouders. Je verdiende het. Dus mocht je van mij ook bij me slapen. Zodat je je fijn voelde.
Op een dag was ik zwanger en beschermde je mij. Totdat ik met Davey binnenkwam was jij niet meer de enigste helaas. Maar ook beschermde je Davey.
Je was zo een lief sociaal beest de beste kat die iemand zich kan wensen. Ik ging op een dag uit huis en dat vond je niet zo leuk. Maar ben toch altijd langs wezen komen zowel voor me ouders als voor jou en nam altijd wat lekkers voor je mee.
Tot aan ongv een jaar geleden kreeg je wat minpunten je begon te miauwen, te zeuren. En te doen. Maar je had ook je blije buien en mijn ouders dachten dat je je 18e verjaardag niet zou halen. Ik had gelijk je haalde hem wel. Totdat ik zaterdag 24 september kreeg te horen dat het echt niet meer zo goed ging met je. Ik zag al aan je dat je totaal jezelf niet meer was. Je was doof, had glazige ogen. En had heel veel pijn. Ik heb je opgehaald bij mijn ouders en tot aan vandaag(26 September 2017) je bij me in huis gelaten om toch nog tijd met je door te brengen en je te verwennen en goed afscheid van je te kunnen nemen.
Gisteren lag je nog lekker bij me en heb je zelfs nog met de kleine snowy(onze kleine kitten) gespeeld op jou manier dan en hem beschermd.

Vandaag 26 september 2017 was een rot dag en oh wat zat ik er tegen op maar ik wist dat het goed was. Ik zag al dat het niet meer ging.
Je had je bakjes lekker leeggegeten en gedronken.
En ik bracht je samen met Kevin(mijn vriend) en Davey (mijn zoontje) naar de dierenarts waar mijn vader al was. Naar overleg van de dierenarts besloten we om Boyke in te laten slapen met pijn en verdriet.
Tot je laatste adem. Het duurde best lang je hart was zo sterk maar je lichaam ging gelijk al neer.
Gewacht tot je hartje niet meer klopte en toen afscheid genomen. Snel nog je kussentje teruggebracht zodat die mee kon met je.
ik ga je missen vriend je was me allesje nu is je urn en me ketting al hier met daarin je as. De urn heeft een mooi plekje gekregen. En mijn ketting draag ik altijd met me mee zo ben je toch altijd bij me. Heb wat haren van je vacht geknipt die zitten nu in een lijstje onder een foto van jou. En ook wil ik later nog een mooie tatoo. Ik wil Geert Bijvoet heel erg bedanken voor de laatste zorg. En dat we in alle tijd afscheid konden nemen. Bedank overigens ook voor de lieve kaart. Enorm gewaardeerd en mooie lieve woorden.

Lieve Boyke Rust zacht trouwe vriend for always in my heart I love you

Ballou 22-08-2007 –  27-10-2016

Lady en Jij waren zusjes van mekaar, ik had jullie op gehaald en waren nog klein.
Een klein bolletje wol dat ik op 1 hand kon houden.
Ik was zo blij met jullie en ik zorgde heel goed voor jullie. Ik ging ook altijd met jullie spelen, knuffelen en je kwam ook altijd bij mij op bed liggen. Want je lag graag bij mij.

Jullie waren altijd samen of jullie lagen ook samen bij mekaar en dat vond ik heel lief en dat ik een foto van maakte.
Wat ik aan jou leuk vond Ballou dat je bij me kwam liggen of  het is op mijn linkerzij of op mijn rechterzij of  je lag op mijn buik of op me rug en als je op mijn rechterzij lag dan legde jij altijd je koppie op mij schouder zodat je dicht bij mij gezicht lag. Als ik op de bank zat dan kwam je altijd op de rand van de bank liggen en als je soms last van je buikje had dan kwam je in mijn armen liggen en of ik moest over je buikje aaien en dat vond je altijd lekker, dat er voor ging liggen.
Maar nu op 27-10- 2016 moest ik je met pijn in mijn hart in laten slapen, omdat het niet goed ging met jou. Je had geelzucht en dat vond ik heel erg, ik probeerde je nog bovenop te helpen met medicijnen en hoopte dat je beter zou worden. Maar de medicijnen sloegen niet aan  en je werd steeds zwakker en dat je heel erg miaauwde met andere woorden je had pijn en ik wilde je niet pijn laten lijden en daarom moest ik moeilijke beslissing nemen.
Het was heel zwaar voor mij en ik was heel verdrietig dat je niet meer bij me was. Ik heb nog lang afscheid van je genomen en je nog geknuffeld en ook nog een dikke kus en een knuffel van Lady gegeven aan jou.
Als ik verdriet had en je merkte dat dan kwam je naar me toe of je kwam bij me liggen, je voelde het altijd aan.
Nu mis ik jou heel erg en je zusje Lady die mist jou ook en wij missen je elke dag.
Ik mis je gemiaauw, kopjes geven en likken en spelen en vooral dat je altijd bij me kwam liggen.
Ik wil je ook vertellen dat ik een nieuw maatje bij hebt een poes en ze heet Kiki, en dat heb ik vooral gedaan ook voor Lady dat ze niet meer alleen is  en dat ze speelkameraadje heeft.
Maar lieve Ballou Lady en ik zullen jou nooit vergeten, want je zit voor altijd in onze hart.
Ik heb ook een mooi plekje gemaakt van jou en dat ik altijd naar jou kan kijken op de foto.
Ik mis je heel erg en huil nog veel om je.
Lieve Ballou Lady en ik houden heel veel van je en je bent nu in de poezenhemel en we blijven altijd van je houden en Lady wordt ook goed verzorgt.

RUST ZACHT BALLOU

Je lieve vrouwtje Corina de Graaf en lieve miaauwtjes van Lady en Kiki

I LOVE YOU BALLOU

Anoeska 16-09-2003 –  19-01-2015

n 2003 hebben we onze Rottweiler Anoeska als pup opgehaald in Wouw. Het was een heerlijk klein bolletje en een schat van een hond.  We hebben veel lief en leed gedeeld met Anoeska en veel mooie momenten gekend.

Ze is opgegroeid in ons gezin bij onze kinderen van nu 16 en 17 jaar. Zijn eigenlijk met elkaar opgegroeid. Dat is mooi om te zien en te delen.
Daarom doet het nu zo’n pijn om toch afscheid te moeten nemen van onze lieve vriendin. We hebben haar verder leed bespaard en het was fijn om van Geert te horen dat we de juiste beslissing hebben genomen voor haar. Je twijfelt toch tot op het laatste moment ondanks dat je in je achterhoofd weet dat het goed is zo. Ze is ruim 11 jaar geworden en heeft eigenlijk nooit iets gemankeerd. Ze heeft haar zusjes en broertjes al overleefd en de nakomelingetjes daarna ook.
Dank aan iedereen van de Kliniek die ons hierin geadviseerd hebben. Dat is echt fijn!
Deze mooie foto is in oktober genomen door onze dochter in het bos waar ze zo graag kwam. Toen wisten we net dat ze ziek was. We hebben nog ruim 3 maanden quality-time gehad met haar en dat was het waard. Maar het missen wordt er niet minder om.

Henry, Irene, Amber en Youri Zomer

Pablo 10-06-1995 –  12-09-2014

Bedankt

Jij en ik, 19 jaar samen
Lief en leed gedeeld
Iedereen kan dat beamen
Dat dit moeilijk heelt

In verdriet, angst en verlies stond je me bij
Was ik je doel
Zoveel voor me betekent
Nu verdriet, een leeg gevoel

Onze band onbeschrijflijk sterk
Ik begreep jou, jij begreep mij
Geen idee hoe ik dit verwerk
Zonder jou aan mijn zij

Je taak hier is volbracht
Ik moet je laten gaan
Ik hoop dat je daar op me wacht
En naast me zal staan.

Lieve Pablo, bedankt voor al je liefde. Ik hoop dat ik het je terug heb kunnen geven

Jazzi 05-12-2007 –  30-01-2014

Als ik eens broos en zwak zal zijn
En niet meer slapen kan van pijn,

Doe dan wat nodig is, want och,
Die laatste dag verliest men toch….

Ik weet dat het je droef zal maken,
Dwing toch jezelf niet te verzaken:
Dán, meer dan enig and’re dag,
Blijkt wat je liefde echt vermag.

Wij hadden ‘t jaren lang zo goed;
dat geeft ons ook die laatste moed.
Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?
Laat mij dus gaan te rechter tijd.

En breng mij waar hulp mij bied,
één bede slechts; verlaat mij niet !
Houd mij zacht pratend tegen je aan
todat mijn ogen breken gaan.

Je weet, al is het later pas
Dat dit heus voor mijn bestwil was.

Al gaf mijn staart een laatste groet,
Ik lijd niet meer en dat is goed.
Treur niet omdat het lot bewerkt
Dat jij, juist jij, mijn tijd beperkt.

Wij waren elkaar zo na !
Laat dat je troost zijn als ik ga…..

Rust zacht lieve Jazzi, we zullen je nooit vergeten.
Monique, Angel en Major

Buster 07-11-2001 –  14-09-2013

Geen blaffen meer bij het horen van de auto
Geen gesnuffel meer bij de deur
Geen tegen je opspringen meer bij het binnenkomen
Geen vragende ogen meer waar waren jullie nou
Geen zwaaiende staart en wiebelend lijf meer
Geen geef me nu maar gauw een koekie meer
Geen gaan we nu lopen meer
GEEN BUSTER MEER
Buster bedankt voor je 12 jaren die je bij ons was

Leny en Willem Boer

Fernando 02-11-2005 –  03-10-2012

Lieve Fernando,
Of zoals we je ook wel eens noemde, Zingaro (zigeuner), vliegende Hollander, Pippo de clown en het laatste jaar eenorige bandiet.
Man wat laat jij een leegte achter, niet alleen door je omvang en je gepraat, het is gewoon een groot gemis, nu je ons achterlaat.
Geen bernerkop meer op tafel, geen geduw met die grote lieve kop, geen knuffels meer op tafel, want daar legde jij ze volop.
Jouw leven is er één geweest vol vreugde en verdriet, eerst verdriet omdat Mozart ons verliet,
Maar we hadden nog Beethoven die hielp jouw er wel bovenop, samen zette jullie de boel op zijn kop.
Maar ook aan die vriendschap kwam een einde, je was zo verdrietig dat je bijna wegkwijnde.
En na een maand was er opeens een bultje op je oor, niet wetende dat je uiteindelijk je oor verloor. (klik hier)
Maar wat waren die weken intensief, we lieten je geen tel alleen, en je ging met ons overal mee heen.
Op de dag van de grote operatie, waren we beide aan je zij, en waren die dag ook gereserveerd blij.
Op die dag werdt Igor geboren, en die kwam 8 weken later ons bekoren.
Oké eerst was je niet zo blij, maar dat was heel snel voorbij.
Ongelooflijk wat jullie allemaal samen deden, en de wildste plannetjes smeden.
Samen lekker eten, kluiven, spelen en slapen op en in elkaar Jullie waren onafscheidbaar.
En bijna ineens is het voorbij, we voelen de bulten in je lies en keel en door ervaring weten wij helaas al te veel.
Dit is helemaal niet goed, en wij kijken naar die lieve snoet.
Weer heeft die rotziekte een berner van ons weggenomen, waarom?? van die klap moeten wij nog bijkomen.
Maar lieve Fernando, lieve grote bernerbeer, wij zullen je ooit zien weer.
Ga nu maar lekker dollen daar ergens over de regenboog wei als je dat zou doen lieverd maak je ons blij.
We zullen je nooit vergeten grote bikkel,

Liefs Monique, Astrid en Igor